Adamın Dünyası – 5

Anahtar sayısındaki artış ile eve geldiğimi anlıyorum. Uzun seneler yaşadığım bu yere ne zaman bu kadar uzaklaştım, hatırlamıyorum. Gökyüzünün en aydınlık saatlerinde ışığı minimal seviyede geçiren odamı fazlasıyla özlediğimin farkına vardım. Gündüz yaşanan karanlıkları unutmanın hüznü içimi burkmuş olsada özlem gidermeye çoktan başladık. Hayatımın bir parçası halini alan melankolik ruh halinin gitmesine izin vermeyen de sanırım benim. Ruhuma dokunan müzikler ve kafamdaki sesi susturabilecek bir kaç şeyle birlikte uzun süre mutlu olabiliceğimi düşünüyorum.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir