Orman

Üzerimdeki tüm yükü bırakmama o kadar az kaldı ki hafiflediğim için üzülsem mi sevinsem mi karar veremiyorum. Değişme arzusunun bir sonucu olarak kendimden uzaklaşıyorum ve başka bir şeye dönüşmek içten içe beni korkutuyor. Her şeyin aynı olduğu küçük bir alanda sadece biraz daha farklı olduğum için insanların beni farkediyor olmasının rahatsızlığını yaşıyor olmama rağmen bir yanım buna içten içe seviniyor. Kim bilir belki de insanların yıllar içerisinde bizlere yaşattıklarının bir sonucu olarak insanlığın kibiri benim de içime işlemiştir. 

Beni görenlerin somut olduğunu düşündüğü ama aslında benim için her şeyin soyut olduğu bu alanda çoğu şeye rağmen hayatıma devam edeceğim. İnsanların çoğu için hiç var olmayacak olsam da bazı şanslı insanların anılarında yaşamanın verdiği haz ile o günü bekleyeceğim. Beni hatırlayan son insanın yıldız tozuna dönüşmesiyle ben de silineceğim.

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir